De Waarachtige Belevenissen van 'n Velpse jongen.

Brugge.

2011-11-23T15:41:00.003+01:00

Afgelopen weekend togen ik en de vrouw van m'n leven naar Brugge, om te vieren dat we elkaar een jaar geleden vonden onder een straatlantaarn. In de voorbereiding herkeek ik In Bruges, toch wel één van de cinematografische verrassingen uit 2008, van de hand van Martin McDonagh. Destijds was het een debuut van een Ierse regisseur met als opvallende setting het pittoreske Belgische plaatsje nabij de Vlaamse kust. Een film met een vrij specifiek gevoel voor humor en even absurd als het leven zelf soms is. Misschien zijn de Ieren dat, want ik stuitte zojuist op zijn Oscar-winnende korte film Six Shooter. Die is doorspekt met dezelfde hilarisch dialogen als In Bruges. Al met al kijk ik inmiddels reikhalzend uit naar de nieuwe film van McDonagh, niet alleen dankzij de veelbelovende cast.

Maar goed, hier dus die korte film, in twee delen.

Lang wachten.

2011-07-28T15:07:00.002+02:00

La Haine was een inspiratie voor velen onder ons. Een standaardwerk waar standaard naar verwezen wordt. Je zou het bijna een cliché kunnen noemen. Zestien jaar na de release in Frankrijk, discussieer ik bijna maandelijks nog met mensen over deze film. En over hoe het kan dat regisseur Kassovitz na zo'n debuut er niet meer in is geslaagd om een film te maken die in de schaduw van deze moderne klassieker kan staan.

Ik weet niet of dat een eerlijke of nuttige vraag is, en zijn werk dat hij daarna heeft gemaakt is verre van slecht, maar bij het zien van deze teaser en vooral de sfeerportretten op de set van zijn nieuwe film L'Ordre et la Morale kreeg ik een heel goed gevoel. Het feit dat hij samenwerkte met dezelfde producent en dezelfde typografie als van La Haine inzet in de vormgeving getuigt van moed. Het ziet ernaar uit dat hij eindelijk de strijd met zichzelf aangaat, en dat is in het perspectief van een oeuvre de meest interessante strijd die er is. In de videoblogs die Kassovitz tijdens het draaien bijhield, maakt hij in elk geval een zelfverzekerde en gelukkige indruk, net als zijn cast en crew. Dat is alvast een goed teken. Zeker als je het vergelijkt met de frustratie die sprak uit zijn optreden rondom de release van het Hollywood-avontuur Babylon A.D., zijn vorige film.

Aan de andere kant, in zijn nieuwe film pakt hij zelf de hoofdrol en op de site zet hij zichzelf in nogal vol ornaat prominent op de voorgrond. Ik acht de kans dat Mathieu gek is geworden daarom ook aanwezig.

Enfin, de film komt in Frankrijk op 16 november uit. Dan weten we het. Hieronder de teaser.

Tijd.

2011-05-28T10:03:00.004+02:00

Een half jaar geleden maakte ik uit het niets opeens kennis met het werk van Gil Scott-Heron. Ik wist vrij weinig van de man, waarvoor ik zelf de volledige verantwoordelijkheid neem. Met de aanschaf van zijn roman The Vulture uit de jaren '70 probeerde ik een kleine inhaalslag te maken. Zijn taalgebruik, ritme en de wereld die hij er in beschreef overdonderden mij. Een specifieke passage sloeg in als een bom. Toen ik vanochtend las dat Scott-Heron is overleden, moest ik er meteen aan denken. Bij deze. Je kan het ook zien als een gedicht.

Time

Time. The word comes through the turnstiles of your mind, ringing that bell that attracts your attention like the warning bell near the end of a line on a typewriter. Time is here; then it is gone. I remember the first day I learned the meaning of the word gone. I had found my grandmother dead. Gone meant no tomorrow. Gone meant over. Dead meant that you, who had been something, were now nothing. That was the first time I saw a body lowered into the ground while people cried. I cried too, because I realized that I would someday die, and I was afraid of death. No longer was death a shoot out in a cowboy movie or Christians being eaten alive in a Roman arena by toothless lions. It was the end of everything.

De horror.

2011-03-16T12:49:00.002+01:00

In een ver verleden bankierde ik via ING. Zijspoor: slim gekozen term. Het woord 'bankieren' doet zelfs het beheren van een lege rekening klinken alsof je binnenloopt. Enfin. Ik kreeg net een heel grappig mailtje met een aandoenlijke poging tot het achterhalen van mijn gegevens. Ze namen niet eens de moeite om een link te gebruiken die ook maar in de buurt komt van een officiële look:

------------

Van: Garcia Iberico | alert122@ing.nl

Onderwerp: Uw Internet Bankieren is geblokkeerd

Aan: undisclosed-recipients;:

Anwoord aan: veronica_edwards@ozu.es

Geachte klant,

Er vinden momenteel technische werkzaamheden plaats bij de afdeling Internet Bankieren van de ING bank. Het betreft hier de installatie van de nieuwe beveiligings software voor 2011. Met deze vernieuwing willen wij voor u het internet bankieren nog beter en veiliger maken, zodat u in de toekomst nog beter en vooral zorgenloos gebruik kunt maken van al onze diensten. Om deze installatie succesvol te laten verlopen dient u via onderstaande link uw gegevens te bevestigen. U kunt hier inloggen met uw 'Mijn ING' gebruikersnaam en paswoord. Na de bevestiging van uw gegevens zal er een automatische update plaatsvinden in ons systeem en zult u zo spoedig mogelijk telefonisch worden benaderd door een van onze medewerkers om de update succesvol af te ronden. Wij danken u vriendelijk voor uw tijd en uw medewerking.

http://www.thinkweedy.ch/e107_files/forml.htm

Met vriendelijke groet,

ING bank, afdeling Internet Bankieren

Rabat.

2011-03-08T14:32:00.005+01:00

Je hebt gelijk, Tim Arts. Er moet moet geschreven worden zoals coke gepusht moet worre. Dus laten we maar beginnen met het allerbelangrijkste dat ik tot nu toe in mijn leven heb mogen doen: een speelfilm maken met m'n allerbeste vrienden. Hij heet Rabat en gaat vanaf 9 juni draaien in de Hollandse bioscopen. Als je me een leven gunt, ga je daar dan ook heen en betaal je keurig voor je kaartje. Dan is de kans een stuk groter dat het niet onze laatste film is namelijk. Wordt vervolgd.

Aan de schrijverij.

2010-11-11T20:23:00.004+01:00

Dit is niet de enige plek waar het het afgelopen jaar rustig is geweest. Ook op andere plekken waar ik wel eens wat schreef (zoveel waren dat er overigens niet), heb ik weinig van me laten horen. Ik had gewoon even helemaal geen zin om te schrijven. Een writer's block mag het niet heten, want ik heb mezelf nooit schrijver genoemd. Er was gewoon geen behoefte. Kennelijk kan dat dus. De afgelopen tijd kriebelen mijn vingers echter weer als er een toetsenbord in de buurt is. Fijn is dat.

Onlangs schreef ik eindelijk mee aan het alleraardigste project Nazomergasten van zonnekind Tim Arts. Ik liet mij leiden door YouTube en zocht een denkbeeldige Top 10 met filmpjes bij elkaar.

Vanmiddag verscheen op State Magazine mijn liefdesverklaring aan Kanye West.

Op de toekomst.

God needs to shop too.

2010-11-10T17:24:00.008+01:00

Afgelopen mei waren we met Habbekrats in Parijs om Dominique tot leven te wekken. Een fijne vier dagen waren dat, waarin hard werken zich vermengde met heel veel plezier en een verblijf in waarschijnlijk het allerslechtste hotel op aard (trap niet in die doortrapte website!) Inderdaad, een goede voorbode voor de rest van The Summer of '10. En zoals de traditie voorschrijft, kunnen we natuurlijk niet in Parijs draaien zonder de Sacré-Coeur aan te doen. Door de tsunami aan toeristen zou je daar doorgaans welhaast vergeten dat dit witte baken boven de stad van de liefde ook gewoon een godshuis is waar godsmenschen komen. Nonnen, in dit geval. En van nonnen zou je het misschien niet direct vermoeden, maar ook die moeten af en toe hun bescheiden cel van wat Zweedse frivoliteiten voorzien.

Ver weg.

2010-11-08T19:39:00.005+01:00

Als ik diep in mijn hart kijk zou ik misschien wel het allerliefst reggae-artiest zijn. Bij het zien van clips als die van Nanko, zie ik altijd een tussenvorm voor me: op Jamaica wonen en slechte clips maken voor goede muziek. Voor veel meer kan mijn leven niet bedoeld zijn.

Ik moet een dezer dagen dit boek weer lezen. Ik voel het.

P.s. Mijn favoriete shot van deze clip kun je vinden op 0:57. Dat is nog eens een effectieve illustratie van dagdromen.

Goedkope hotels.

2010-11-07T23:30:00.002+01:00

Het grootste avontuur dat mijn leven tot op heden kleur gaf, had veel thema's en motieven. Wegen, Noord-Afrikanen, zon, rijden met de ramen open, kippenvel, zee en wat dies al niet meer zij. Eén van de mooiste motieven werd echter wel gevormd door de aaneenschakeling van goedkope hotels. De eerlijkheid gebied te zeggen dat ik in mijn 29 lentes weinig vertoefd heb in dure hotels. Om niet te zeggen helemaal niet. Dat is een van de bijkomstigheden van een succesloos (maar verre van ongelukkig) leven.

Het eerste goedkope hotel aan de ketting stond op Texel, inderdaad aan zee. Het kan verkeren.

Kruisverbanden.

2010-10-15T16:45:00.003+02:00

Internet kun je om veel redenen roemen. Om evenzoveel redenen kun je het haten. In mijn bovenkamer zijn al die redenen vrij vaak met elkaar in een vrij heftige en existentiële discussie verwikkeld. Maar vaak kom je ook dingen tegen die het mooie van het medium aantonen. De pracht van internet zit hem mij niet in alle communicatieve en evolutionaire voordelen die het de mensheid biedt. Dat is voor een groot gedeelte in mijn geval vaak meer ruis dan rust. Het mooie schuilt hem voor mij in de volledige willekeur en chaos die er constant heerst. Marcel Moring bracht mij ooit in vervoering met zijn roman In Babylon, waarin het begrip entropie een belangrijke rol speelde. Da's een ingewikkeld scheikundig verhaal, maar het gaat uiteindelijk over de onomkeerbaarheid van de toenemende wanorde in een niet-gesloten systeem. Iets wat metaforisch uiteraard behoorlijk aansluit bij de geest van het internet.

Maar goed, zonder nu al te inhoudelijk te worden kwam ik zojuist een albumcover tegen die me deed denken aan een foto die ik veel eerder ooit online vond. Er is geen direct verband en toch weer wel. En natuurlijk was het ook mogelijk geweest om die twee beelden los van elkaar in de 'echte' wereld tegen het lijf te lopen maar toch hou ik hierom van internet.

Promo & Sef - Iemand Anders

2010-09-15T15:24:00.003+02:00

Ik was dus even weg. Halverwege het weg zijn kwam het experiment 'Iemand Anders' voor Promo & Sef uit. Een clipje waar ik samen met de fotograferende troubadour Dennis Duijnhouwer voor geruime tijd aan gewerkt heb. Zo ongeveer alles wat mis kan gaan, is ook misgegaan bij deze productie, inclusief schijven die kwijt raakten, feesten die werden afgelast, acteurs die werden aangereden. Eigenlijk is het een wonder dus dat je het hieronder kan bekijken. Ten minste, als je van Universal tegenwoordig video mag 'embedden'. Bekijk hem anders hier.

De volledige credits where credits are due:

Concept: Victor D. Ponten & Yousef Gnaoui

Regie: Victor D. Ponten

Producent: Habbekrats

Producers: Julius Ponten & Vincent Lindeboom

Fotografie: Dennis Duijnhouwer

Camera: Lennart Verstegen

Focus puller: Job Kraaijenveld

Licht: Tibor Dingelstad

Styling: Minke Lunter

Styling assistent: Cat Tran

Production design: Goof Vermeulen

Set dresser: Rob Boeije

Beeldbewerking: Jefta Arts (Pineapple Imaging)

Kleurcorrectie: Joppo (De Grot)

Montage: Andy Los

Productie assistent: Patrick van Vliet

Casting: Kemna Casting

Visagie: Evalotte Oosterop, Eefje van Daal

Archiefbeeld: Anthony Donner

A dog's life.

2010-09-14T13:06:00.004+02:00

Ik zou nu ook wel lekker onder een auto in de schaduw willen liggen. Beetje likkebaarden. Beetje gapen. Beetje met je staart voelen of de stralen van de zon alweer wat afzwakken.

Lennart Verstegen.

2010-07-31T12:26:00.003+02:00

De man is niet alleen man, hij vermaakt zich ook prima met Franse schooljeugd bij een waterverstuiver op een aire langs de Route du Soleil.

Dagboek.

2010-07-27T12:01:00.005+02:00

Ik trok laatst een paar dagen met iemand op die een dagboek bijhield, waarin hij om de paar dagen wat schreef. Toen we het daar over hadden, besefte ik me dat ik al een tijd niet meer schrijf, noch dat ik daar de drang toe voel. Vreemd, dat heb ik namelijk nooit eerder gehad. Ik besloot toen maar af en toe een foto te maken, als visuele aantekening. Ik zal de komende dagen dus wat ontwikkelde herinneringen posten van de afgelopen tijd.

Onderstaand beeld fotografeerde ik in het Centre Pompidou in Metz, dat ik bezocht met Il Principessa tijdens de blitzvakantie in de Vogezen. Vrij random ofzo nu, maar ik vond het tof.

En ik zag er een echte Marcel Duchamps. Er was weinig licht, maar ik moest hem fotograferen, zo fascinerend.

Les Vosges.

2010-06-14T18:26:00.005+02:00

Ik was even een week in de Vogezen. Alles wat ik daar nu in het kort over kwijt wil is het volgende.

Mont Purgatoire deel II.

2010-05-28T13:10:00.002+02:00

Dit is Adriaan van der Ploeg met de titel van zijn boek. Pre-order via www.montpurgatoire.nl.

Old-fashioned.

2010-05-27T19:30:00.004+02:00

Ik ben ouderwets. Dat had je waarschijnlijk al wel begrepen. Ik houd niet van mobiele telefoons die kunnen e-mailen, Facebook, digitale vrienden en al helemaal niet van digitale fotografie. Ik houd eigenlijk ook niet van blogs, maar het greintje narcisme in mij (het is niet veel) wel.

Ik kan droevig worden van mensen die al hun vakantiefoto's op Facebook zetten. En ik kan ook droevig worden van het verschil tussen het gevoel van oude fotoboeken en hedendaagse.

Daarom moest ik enige maanden geleden de Canon Demi camera kopen toen ik die tegenkwam. Een camera die halve kleinbeeld negatieven belicht en dus op een rolletje van 36 negatieven 72 foto's maakt. Zojuist haalde ik mijn eerste rolletje op en maakte ik een huppeltsprongetje. Bij deze wat scans (dat dan weer wel).

Les Freres Schleck.

2010-05-16T23:01:00.001+02:00

Ik heb zin in de Tour de France.

Wilfried de Jong en Rob Hodselmans deden het maar weer eens.

Mont Purgatoire deel I.

2010-05-10T17:19:00.004+02:00

Afgelopen augustus reed ik mezelf bijna dood op de Passo Dello Spluga. Toen ik terugkwam van vakantie, had ik de volgende mail in mijn inbox:

"Ik heb 10 dagen op de Alpe D'huez en de Mont Ventoux gestaan om iedereen te fotograferen die zichzelf, laten we zeggen, een beetje heeft overschat. Ik kan er nog zoveel meer woorden aan vuil maken maar dat doe ik dus lekker niet. Volgens mij spreekt het voorzichzelf...

Ik wil er een boek van maken en ik vroeg me af of jullie me daarmee kunnen helpen.

Lijkt me tof....

Ik ben benieuwd wat jullie ervan vinden."

Dat was er één van Adriaan van der Ploeg, kunstenaar.

Aangezien ik al een tijdje rondliep met de ambitie om iets met boeken te gaan doen (old habits never die), leek me dit de juiste aanleiding om dromen om te zetten in daden.

Zo gezegd zo gedaan. Veel maanden en veel gelul later is er vandaag een boek naar de drukker gegaan. Op 5 juni ziet 'Mont Purgatoire' het levenslicht. De officiële boeklancering is tevens de opening van de gelijknamige expositie in de Kunsthal, die op zijn beurt weer onderdeel uitmaakt van de grotere tentoonstelling 'Tour Expo'.

Ik moet bekennen dat ik behoorlijk trots op dit project aan het geraken ben.

Nu die 1.500 boeken nog aan de man brengen. Op basis van deze summiere informatie al intekenen? Reageer op dit bericht.

Scirocco.

2010-05-06T19:40:00.001+02:00

Wat vind je van m'n nieuwe auto?

Eenvoud.

2010-04-23T15:35:00.005+02:00

Ik hou van simpel. Daarom ben ik erg blij met onze nieuwe campagne voor Het Parool.

Niks.

2010-04-11T00:09:00.004+02:00

Niet dat er niks gebeurt.

Niet dat er niks wordt beleefd.

Niet dat er niks te vertellen valt.

Niet dat er niks valt te laten zien.

Niet dat er niks aan de hand is.

Niet dat er niks gebeurt.

Integendeel.

Er gebeurt van alles.

Dat is het nou juist...

Gadverdamme wat slim.

2010-02-25T21:41:00.009+01:00

Ik kan niet anders dan toegeven dat de PVV de winnaar is van alle verkiezingscampagnes die ik de afgelopen weken zie, met name als je het hebt over effectiviteit. Het mag bijna een cliché heten dat de gemeenteraadsverkiezingen al lang niet meer over de gemeenteraden gaan, maar een verkapte generale repetitie zijn van wat ons in juni te wachten staat. Zie het als het slijpen van de messen voor het slachten van de koe. Uiteraard alles behalve ritueel.

Enfin. Het eerste dat me opviel op straat was een poster van de VVD. De VVD. Ooit de partij van Wiegel, Bolkestein en gladjakkers als Robin Linschoten. Voor Bolkestein heb ik altijd wel een zwak gehad, voor zijn partij verre van. Rechts blijft rechts en ook al zou ik me niet per definitie links noemen, rechts ben ik zeer zeker niet. Toch komt die rechtse partij deze verkiezingen links uit de hoek. Althans, dat proberen ze met deze wanstaltige poging.

Een zielige oma die moet lijden onder de hoge parkeertarieven. Een vreemde combinatie tussen sociale problematiek en de liberale hang naar belastingverlaging. Hij houdt me al een week of twee in de tang.

Niet veel later zag ik een tweede poster van dezelfde partij uit dezelfde serie met daarin een behoorlijk domme fout in. Je kan het bijna raden, de uiting gaat over het begrip 'veiligheid' en kijk er maar eerst even goed naar.

Het duurde bij mij even tot ik de werkelijke domheid van deze poster inzag, want in eerste instantie werd ik verblind door de clichématigheid en voorspelbaarheid van de thematiek en invulling. Het lijkt een variant op de klassieke dooddoener "Voortaan voor iedereen die straf verdient: straf", maar bij nader inzien viel me pas op wat de VVD in Amsterdam écht van plan is met criminelen: hun celdeur openzetten (!) en let them run. Ook geen bijzonder rechtse gedachte. En wat bedoelden ze dan met 'straf'? Ik vind het maar verwarrend allemaal.

Van het derde domme voorbeeld van verkiezingspraat heb ik geen begeleidend beeld, maar het betreft een pamflet van de afdeling Amsterdam Oost van D'66. Nota bene de partij die er bij de vorige kamerverkiezingen in slaagde om mij met een simpele maar zeer sterk geformuleerde folder te overtuigen om op Alexander Pechtold te stemmen, voordat hij Alexander Pechtold was. Het pamflet van de afdeling Oost moest mij op de hoogte brengen van hét speerpunt van het D'66 verkiezingsprogram voor Amsterdam-Oost. U raadde het natuurlijk meteen. In de dubbel O gaat het kennelijk zo goed dat we ons daar vooral druk moeten maken over de stijgende parkeertarieven. Ik besloot niet op D'66 te stemmen.

Dit zijn slechts drie hele goede voorbeelden van het abominabele niveau van de lokale campagnes. Werkelijk vrijwel geen één partij slaagt er in om met iets fatsoenlijks te komen. Dat de tekstuele vondst 'Asscher voor Amsterdam' de eer moet redden, zegt genoeg.

Alle partijen kunnen helaas nog een voorbeeld nemen aan die laatst lachende kut-PVV. Die domme flikkers flikken het toch weer om met een briljant en helder idee gigantisch te scoren. Dat briljante en heldere idee heeft natuurlijk geen zier te maken met hun opvattingen of ideeën. Verre van zelfs. Wat is er dan zo briljant aan hun campagne? Niet de posters, want die hangen nergens. Niet hun huis-aan-huis pamfletten, want die zijn er niet. Niet hun bezoekjes aan zaterdagmarkten, want ze kijken wel uit. Nee, het briljante idee achter de verkiezingscampagne voor de gemeenteraadsverkiezingen van de PVV is dat ze door mee te doen in slechts twee van de 431 Nederlandse gemeenten al wekenlang de publieke agenda en opiniepagina's en -programma's domineren. Twee!

Ik word daar enorm moedeloos van. Zo moedeloos dat ik een idee heb bedacht voor een politieke partij. 't Is nogal conceptueel en ik vrees ook vrij ingewikkeld dus als je een politicoloog bent of kent met een gedegen kennisniveau: schroom niet me te contacteren. Dan gaan we samen geschiedenis schrijven. Juni halen we niet meer, maar met een beetje mazzel kunnen we over krap een jaar wel weer terug naar de stembus.

Succes.

2010-02-18T20:51:00.003+01:00

Afgelopen dinsdag was ik niet met koopavond in het centrum maar was ik jurylid van de Nederlandse Done In 60 Seconds Awards. Samen met Jan Doense, Anna Drijver en Hans van Rijs mocht ik beslissen wat de beste samenvatting in 60 seconden van een grote film was. Twee jaar geleden heette dat sweden, tegenwoordig is dat gelukkig gewoon weer een land. Dit stukje User Generated Content (Gebruikers waarvan? Het waren gewoon Filmacademiestudenten. Wellicht bedoelt men gewoon gebruikers van videocamera's?) kreeg van een unanieme jury de eerste prijs.

Enfin, het was een leuke avond, daar in het Ketelhuis.

Aan het eind van de avond kwam Omar Kbiri naar me toe. Wie? Omar Kbiri. Die boy die vorig jaar met Richard Branson meevloog naar de inauguratie van Obama. Heeft tegenwoordig een leuke site met interviews en columns met mensen. Ook mij wilde hij wat vragen en Hans van Rijs kwam ook even wat zeggen. Wie? Hans van Rijs. Graaf in je geheugen of kijk de showreel. Je hele jeugd komt langs. Tenminste, als je niet van na 1988 bent.

Vasteloavend 2010.

2010-02-15T23:24:00.010+01:00

Trouwe volgers (Ik zie u!) weten dat ik sinds vorig jaar carnaval vier. In Mestreech. Als geboren en getogen Ernhemmer kleefde tot drie jaar geleden voor mij aan het woord 'carnaval' de begrippen 'boerenkiel', 'rode zakdoek', 'zwarte pet' en 'lomp gedrag'. Maar sinds ik mijn hart heb verpand aan Il Principessa kreeg ik Maastricht daar voor niks bij en niet veel later dan voor haar, viel ik ook als een blok voor de maasstad in al zijn facetten.

Zo leerde ik dat carnaval 'vasteloavend' heet, er zoiets bestaat als ''t Mooswief', wat een zatte herremenie is en dat die soms zelfs helemaal uit Parijs komen omdat de Maastrichtenaren van feesten weten. Zo kwam ik erachter dat vasteloavend in Maastricht de meest collectieve creatieve uitspatting is die ik in mijn leven met eigen ogen heb mogen aanschouwen en dat Richard Florida er zijn opvattingen nog maar eens aan moet toetsen. Natuurlijk, er wordt bier gedronken. Natuurlijk, er wordt wat gehost en alles natuurlijk in onvervalst dialect, maar daar is eigenlijk helemaal niks mis mee.

Toen ik ooit op de universiteit wel eens wat moest lezen over culturen, gebruiken, tradities en structuren, kwam ik geregeld cultuurwetenschappelijke benaderingen van het fenomeen tegen. De omkering van carnaval (de burgemeester wordt de nar en de nar wordt burgemeester), zou een bevestiging zijn van de gevestigde orde. In rites als vasteloavend zouden heersende machtsstructuren zich dieper verankeren in de status quo.

Het zal best. Ik heb me gewoon weer twee dagen prima vermaakt en me voorgenomen om volgend jaar in elk geval maandag vrij te nemen. Ik weet even niet meer of mijn pekske van vorig jaar deze blog nou uiteindelijk wel of niet had gehaald, maar in het kader van het overzicht eerst nog even vorig jaar. Het Legomannetje. Het zal u niet verbazen dat aan het eind van de dag de knuppel kaduuk was.

Dit jaar was er gekozen voor een wat meer conceptuele aanpak. U kent Wally, ook wel bekend als Waldo? Mooi. Dat werd hem dus. Dat ik me zondagochtend voor het eerst in vijf jaar tijd tot op de blote huid geschoren heb, geeft een beetje mijn achting voor de status van dit feest weer.

Maar daar hield het niet bij op. Het mooie is dat met de keus voor Wally al het andere verklede volk eigenlijk deel ging uitmaken van mijn outfit. Dat moest vastgelegd worden. Zo gezegd zo gedaan en dus zakte vriend Valentijn aka Valentino aka Valo aka Valentotti mee naar het Zuiden om op een ladder totalen te maken van hossende mensen met ergens daartussen Wally en Wenda. Wenda? Ja, de vrouw van Wally die er zondag uiteraard ook bij was (we zijn overigens een stuk gezonder dan we er op onderstaande foto uitzien).

Het was een beetje rotweer, dus ik hoop dat de foto's gelukt zijn. Ik houd u in elk geval op de hoogte. Dan voor het slapen gaan slechts nog twee plaatjes en een filmpje van zomaar wat lukrake lol.

De Slegte is zo slecht nog niet.

2010-02-11T20:12:00.013+01:00

Natuurlijk hoor ik hier eigenlijk te schrijven over dat boutiqueje in dat achterafstraatje waar ik die next-level en door een 85-jarige vakkundig volgens oud-Italiaanse traditie handgemaakte leren schoenen heb gevonden. Of dat bookstoretje in dat steegje waar ze nog met de hand gedrukte en ingebonden unieke fotoboeken verkopen. Maar helaas, ik moet je teleurstellen. Ik hou best van wat ouderwets vakmanschap en kleingrutterigheid, maar bij De Slegte verkopen ze ook heul mooie boeken. Ik kom er graag om goedkope fotopublicaties te ramsjen. Neem bijvoorbeeld deze, een echte Hans Aarsman uit 2003 voor maar € 14,99:

Maar deze vond ik eigenlijk nog vetter. Het boek heet The Firm en gaat over de lieden waar Guy Ritchie zijn vroegere films mee vulde: Engelse gangsters. Voor € 4,99 ging er een fascinerende wereld voor me open. Ook hebben? Haast je niet, het zijn niet echt collector's items. Bij De Slegte in Rotterdam lagen er nog stapels van.

Zwieren of hangen.

2010-02-09T18:09:00.002+01:00

Opgroeien in Karosta lijkt me niet eenvoudig. Ik zou eng dromen van de spookachtige leegstaande flats en wegwaaien bij het schoolgaan. Ik zou bang zijn voor geesten van massavermoorde Joden en mijn benen breken in de vervallen oude admiraalswoningen. Ik zou in de schommel ook een galg zien.

Het is druk in A'dam-West.

2010-02-08T23:07:00.002+01:00

If I die.

2010-02-04T20:02:00.009+01:00

Afgelopen zaterdag bezocht ik een Utrechtse begraafplaats. Een aangetrouwde oom was aan het eind van zijn Latijn gekomen en met de hele familie namen we met alle egards afscheid van hem. Een mooie dag was het, zoals begrafenissen mooi kunnen zijn. Rites de passage als deze zijn ijkpunten in het leven waarop het begrip familie de afgelopen jaren voor mij een bijzondere, nieuwe betekenis heeft gekregen.

De Dood blijft een speciale aangelegenheid. Ieder beleeft hem op zijn eigen wijze. En ieder geeft hem ook vorm op zijn eigen wijze. Daarom vind ik het zo fascinerend om over een begraafplaats te dwalen. Een graf liegt niet. Het is misschien wel één van de meest basale uitdrukkingen van iemands identiteit. Het is vaak maar een steen, maar soms spreekt deze boekdelen.

Een goed voorbeeld daarvan vond ik de eerder genoemde zaterdag in Utrecht. Neem even de tijd voor het onderstaande graf, er valt zoveel op te ontdekken. De steenkeus, de beeldjes, het goud, de teksten, maar natuurlijk bovenal de illustraties. Dat is nou wat ze in de Geesteswetenschappen verstaan onder conspicuous consumption, maar dan over de dood heen.

Bekijk hem hier in hogere resolutie.

Citroen.

2010-01-18T09:57:00.004+01:00

In oktober zwierf ik een weekend door Parijs en tuimelde daar in het wijkje rondom het Musée D'Orsay over deze urban-camouflaged Citroën Ami-8.

Fiat Adventures Teaser.

2009-12-30T01:36:00.006+01:00

Misschien weet je het nog, misschien was je het alweer vergeten als de oorlog in Tjetsjenië, maar een aantal weken geleden maakte ik met mein guter Freund Rutger Middendorp een niet onaangename roadtrip naar het Letse stadje Liepaja. We hadden ook een camera mee en zodoende kijk ik al sinds we terugzijn tegen een berg materiaal aan. Het is een beetje een willekeurige Janboel, dus het is nogal puzzelen om er een enigszins coherent verhaal van te maken. Je moet weten dat ik mijn best doe, zo tussen de bedrijven door, en om dat te bewijzen heb ik een korte teaser gemonteerd. Ik vrees dat de uiteindelijke 'reports' wat langdradiger worden, maar bij deze alvast een kleine kiek in de keuk'n:

FIAT ADVENTURES | TEASER. from Victor D. Ponten on Vimeo.

Oud & De Nieuwste.

2009-12-29T18:24:00.004+01:00

Nog even een publieke omroep voor degenen die morgenavond niks te doen hebben of iets te doen hebben wat ze nog kunnen afzeggen: Oud & De Nieuwste a.k.a. de laatste kans op een kater in 2009. Leuk!

De letste dagen.

2009-12-26T15:53:00.004+01:00

Het jaar loopt op z'n end en traditiegetrouw is het dan tijd om terug te kijken. Daar heb ik nooit zoveel moeite mee, aangezien ik met een nogal nostalgische inborst gezegend ben. Tegelijkertijd ben ik er ook wel een beetje klaar mee. 2009 was een raar jaar. Veel gedaan, vooral in opdracht van anderen, terwijl er bij Habbekrats ook veel aan eigen werk is gewerkt. Al met al leverde het veel positiviteit op en is er achter de schermen ook veel gepraat over 2010. En daar heb ik nu al zin in.

We organiseerden tussen de bedrijven door nog even een mooi digitaal kerstcadeau voor iedereen. Een 7 minuten durende korte film onder scenario en regie van Jim. Zie het als een voorschot op wat komend jaar komen gaat en geniet er van tijdens deze donkere dagen.

WOLKEN #2 was niet mogelijk geweest zonder iedereen die er hard aan meewerkte. Credit where credit is due, dus met trots:

Cast:

Achmed: Achmed Akkabi
Chico: Chico Kenzari
Nas: Nasrdin Dchar
Kok: Mike Reus
Vriendin: Fockeline Ouwerkerk
Taxichauffeur: Murth Mossel

Crew:

Regie & Scenario: Jim Taihuttu
D.O.P.: Lennart Verstegen
Camera Assistentie: Florian Vermeulen, Paul Caspers
Data Manager: Jason
Gaffer: Olaf Schuur, Thomas Jeninga
Productie Assistentie: Ruud Geurts, Philip Harthoorn
Styling: Lee Stuart
Geluidsopname: Willem Stinissen
Sound Design: Michael Sauvage / Warnier Studio
Montage: Nils Rensen
Kleurcorrectie: Wouter Suyderhoud / Filmmore Amsterdam
Muziek: Flinke Namen
Productie: Julius Ponten, Frieder Wallis & Victor Ponten

Met dank aan:

Löfel & Burke, Roxanne, Connexxion, BP, Cam-a-Lot, Noyz Boyz, Het Licht, Filmmore Amsterdam, Warnier Studio, Kees de Koning, Farid Benmbarek, TopNotch / Universal, Urban Resort, Vers / NFTVM, Circus Family, Sander van de Vijver, alle figuranten.

Mooi spul.

2009-11-23T21:11:00.002+01:00

Ik heb vandaag een thermohygrometer gekocht.

- Een wat?

Een thermohygrometer.

Ongelukkig.

2009-11-23T19:29:00.008+01:00

Vroeger stond er in een Nederlands tijdschrift (ik meen Vrij Nederland) immer een rubriek met blunders, missers en andersoortige klunzerijen uit de media. Het deed je af & toe denken aan het old fashioned 'Advertentiespel', zo dom.

Online is er ook nogal wat te beleven. Niet in de laatste plaats door Google Adwords en dergelijke zogenaamde narrowdown IPadres analysetechnieken die vaak feilloos de feilbaarheid van het heilige geloof in online marketingbots blootleggen. Laatst kwam ik weer een mooie tegen.

Voor een niet nader te noemen project (waarover, hopelijk, later meer) deed ik wat research naar sportkranten. Geheel nietsvermoedend kwam ik tijdens die zoektocht ook terecht op de site van de Britse Daily Sport, waar ze er kennelijk een nogal sportieve opvatting van het fenomeen 'sport' op na houden. In combinatie met een banner voor het personaliseren van een DVD voor je kinderen, leverde dat een nogal smakeloos tafereeltje op. Waarvan akte:

En nu is het weer droog buiten.

'Wie maak me los?"

2009-11-22T22:58:00.003+01:00

Zo zouden ze dat zeggen, daar in dat onvervalste Ernem. Dit weekend kocht ik bij Hennes & Maurits - geheel per abuis - twee onderbroeken luisterend naar de maat "XL". Nu komt het niet vaak voor dat ik mezelf overschat, en ook ditmaal was dit niet het geval. Het was mijn wat warrige inborst die me deze domme aankoop deed doen.

Nu zit ik dus met twee veels te grote onderbroeken opgescheept. En zij met mij.

Mocht je er wat aan hebben, stuur me je adres en ik stuur ze op voor nop.

De een is wit en de ander is grijs. Behalve door een plastic tas, zijn ze niet gedragen.

Road trip.

2009-11-10T09:20:00.006+01:00

Vorig jaar ondernam ik met Rutger Middendorp een road trip in Zuid-Afrika. Dit jaar namen we Oost-Europa op de korrel in een 4500 kilometer lange expeditie naar Liepaja, Letland.

Deze Flickr set geeft de eerste aanzet tot een verslag.

Excuus.

2009-10-06T21:42:00.004+02:00

Ik heb even niks te melden. Ik ben deze blog aan het heroverwegen.

Did Twitter killed the blogstar?

Eindelijk: Passo dello Splügen, deel II.

2009-09-15T00:36:00.011+02:00

Waar waren we ook alweer gebleven?

----

Halverwege het dorpje begin ik aan mezelf te twijfelen. Het zal aan de korte afdaling liggen, die ik neem met zo’n 45 kilometer per uur. Stond er echt 1062? Dat zou betekenen dat ik in de resterende twee kilometer 1100 meter moet klimmen. Dat kan niet. Dan ga ik dood.

Lees het complete eerste deel hier.

----

Bij het verlaten van Campodolcino werp ik een schijnbaar achteloze blik over mijn schouder. Het bord heeft niet gelogen. Ik moet nog 1100 meter klimmen. Om mijn miscalculatie er nog even extra in te peperen, leid de weg mij langs nog een bord: Passo dello Splügen: 16,5 km. De moed zakt langs mijn pedalen het asfalt in.

Dan toch, tanden op elkaar, moed verzamelen, klimmen maar met je grote bek. Had je maar niet zo moeten miepen over de kleur van je fiets. Meters maken. Mijn benen kraken, maar de adem blijft gelukkig stromen. Er begint iets van een ritme te groeien. Auto’s halen mij in. Vroeger, op vakantie, hingen we altijd uit het raam tijdens dit soort bergen. “Allez! Allez!” riepen we dan naar mannen op fietsen, maar geen passeerder die de moeite neemt.

Ik ben alleen, maar niet ongelukkig.

Bij het passeren van het zoveelste kapelletje betrap ik mezelf op het slaan van een kruis. De weg wordt nog steiler en priegelt langs de berg. Mijn achting voor wegwerkers stijgt met de meters, ik snap vrij weinig van hoe die weg hier ooit heeft kunnen komen. Zestien kilometer. Zeventien kilometer. Achttien kilometer.

In Pianazzo zet ik mijn eerzucht aan de kant en moeten de voeten even aan de grond. Ik werk snel wat cocos met chocolade naar binnen, neem wat slokken water en spreek af dat ik pas opstap als de hartslag weer onder de 150 hangt. Ik moet me inhouden als een berggeit op de fiets me passeert vanuit de richting waar ik ook vandaan kwam. Zijn kuiten en tempo dwingen respect af. Het maakt dat ik me extra diep concentreer op mijn hartslag. De renner verdwijnt met een soepele tred uit het zicht. Bij de 154 houd ik het niet meer en slinger ik me weer over het zadel. Gaan.

Na alwéér een stel S-bochten, voegt zich een grote weg bij de mijne en duiken we samen een tunnel in. Een lange, donkere, waarin het vocht van de wanden druipt en over het wegdek vol gaten sijpelt. Als een mol onder de grond zoek ik mijn weg naar de uitgang en moet denken aan een grap van een vriend uit Freiburg: ‘Wegens de economische crisis is het licht aan het einde van de tunnel tijdelijk uitgeschakeld’. De muffe lucht slaat neer in mijn longen als de vacht van een natte hond op een natte hond. Maar goed dat ik geen mijnwerker ben.

Met horten en stoten geeft mijn ademtocht te kennen dat ik me meer en meer in hogere sferen begeef. Simpel gezegd: er zit minder lucht in een hap lucht. Laat staan in een hap tunnel. In het zwarte gat dat achter me ligt ronken wat motoren; het klinkt alsof een troep wolven me op de hielen zit. Is Splügen een mooie pas, maar net iets te ver weg?

Bij het verlaten van de tunnel laat ik ook de bebossing beetje bij beetje voor wat het is. Aan het klimmen echter, komt maar geen end. Ik twijfel over omkeren. De handeling is zo simpel, stuur omdraaien en suizen maar. Omlaag door die bochten die me bijna de das omdoen. Het is niet veel meer dan een vaderloze gedachte, want de wens is o-zo anders. Ik wil naar boven. Ik wil harder. Ik wil dansen als Claudio Chiapucci. Ik wil... Ik wil... Ik wil...

Al willend vecht ik me door het gehucht Cantoniera di Teggiate en zelfs het dorpje biedt geen soelaas tegen de hoogtemeters. Hier heeft de natuur geen rekening meer gehouden met de mens, je hebt mazzel als je hier überhaupt een plekje vindt om een huis neer te plempen.

Uit het dorpje kringelt de weg verder, maar ik kan simpelweg niet meer. Als ik de top halen wil, dan moeten de voeten nog even aan de grond. Ik besluit te luisteren naar mijn lichaam, overwin mijn schaamte en stuur de berm in. Ik val bijna om en leg mijn fiets in het gras te rusten. Nog maar een reep naar binnen. Schaapachtig en herkauwende kijk ik bij passerende automobilisten naar binnen.

Lacht u maar, u daar, in uw Hyundai Matrix.

Ik verzamel moed, raap mijn fiets op en ren wat om vaart te maken. Ik besluit dat ik doorga tot ik er ben, wat er ook moge komen. Schichtig kijk ik naar bordjes die aangeven dat sneeuwkettingen van pas kunnen komen, maar daar kan ik me weinig bij voorstellen. De Giro rijdt hier normaliter in mei vrolijk rond. Die Italianen zijn beter in het bereiden van pasta dan in het bewegwijzeren van wegen. Het zal allemaal wel, het verstand gaat weer op nul.

Niet veel later begint de weg wat af te vlakken. In de verte doemt een stuwdam op. Dat moet dan eindelijk dat ene meer zijn waar ik een kilometer of dertien terug dacht te zijn aangeland. Dan moet ook het einde in zicht komen.

En dan begint mijn rechterknie zich er ineens mee te bemoeien. Alsof hij gewekt wordt door een bak ijswater, proestend protesteert en gewoon geen zin heeft in de dag. Bij elke rondgang zegt hij ineens heel zacht “Auw!” Ik zeg hem dat ik het niet hoor en trap de twee vlakke kilometer langs het bergmeer met één been. Het is vast een mooi meer, maar ik zie het niet. Ik zie alleen maar de S-bochten die als giftige slangen vanuit het dorpje Montespluga tegen de berg aan kronkelen. En het vervelende is dat ik niet kan zien hoe lang ze daar nog mee doorgaan. Volgens de kilometerteller zijn de oorspronkelijke 27 kilometer uit mijn nacalculatie nu ook wel op. Straks zit ik voor de rest van mijn leven op deze col gevangen. Heb ik weer.

Montespluga ligt er bij als een versleten grijze paardendeken in de hoek van een vochtige stal: geen haar op mijn hoofd die eraan denkt me er te nestelen. Maar de bewonderende blik van de bergwandelaars op het terrasje van de dorpskroeg monteren me op. Het kan me nu niet meer schelen hoe ver ik nog moet of hoe stijl het nog wordt. Ook al moet ik in twee kilometer nog duizend meter stijgen. Ik ga die pas halen. En daarna naar beneden suizen.

Ik ga even staan op de pedalen, rek de kuiten op, schakel nog wat heen en weer en neem me voor de laatste kilometers niet al te moeilijk te doen. Na een aantal bochten zie ik ineens achter me een fietser verschijnen. Heel langzaam, trap voor trap, sluipt hij dichterbij. Ik laat me opnaaien, wil me niet laten kennen en probeer te versnellen maar helaas is het vat na 28,5 kilometer zo leeg als de klankkast van een gitaar.

Laat maar komen. Ook al mag hij dan misschien eerder boven zijn, winnen kan hij al lang niet meer.

Tweehonderd meter onder de top rijdt een man van vijfenveertig me voorbij.

Boven op de pas wordt ik opgewacht door een ouderwets grenshuisje, compleet met rood-witte slagboom en bijpassende wachter in vaalgroen uniform. Er staat een rijtje auto’s voor en ik twijfel of ik zo Zwitserland in zou mogen rijden. De man voor me doet het ook, ik volg hem en stop rechts van de weg bij een Mariabeeld. Piepend komt mijn kilometerteller even tot rust. Ik lees af dat ik dertig kilometer heb overwonnen en daar twee uur en twintig minuten over heb gedaan. Een groot geluk vult mijn hart.

Drieënvijftig minuten later sta ik, stijf van de adrenaline, weer beneden in het dal.

Voor de écht geïnteresseerden onder u, lees hier het één en ander in detail over de Passo dello Splügen.

Deadline.

2009-09-09T00:29:00.006+02:00

Wegens een deadline morgen blijft de cliffhanger van gister tot nader order nog even hangen. Ondertussen moet je deze nog maar een keer kijken. Online gegaan in mijn afwezigheid, dus vandaar dat je hem niet in een losse post voorbij zag komen.

Heb geen angst, voor het eind van de week weet je of ik wel of niet het leven liet op de Splügen Pass, zoals de Zwitsers hem plegen noemen.

Passo dello Splügen, deel I.

2009-09-08T00:15:00.007+02:00

Echt fietsen leer je pas in de bergen. Dat lijkt een boude uitspraak voor iemand die a) al sinds zijn vijfde op de fiets zit en b) nog nooit een wielerwedstrijd gereden heeft. Beiden gaan voor mij op, maar toch zeg ik het je.

Drie weken geleden bivakkeerde ik in Chiavenna, Noord-Italië. Niet ver van alwaar Friedrich Nietszche graag zijn zomers voorbij zag kruipen, onder de rook van Zwitserland, op een steenworp afstand van de Aquafraggia waterval, vlakbij de Passo dello Splügen. Er zijn vervelender plekken op aarde om te verkeren met je verkering.

Het roze ros was meegesleept, vastgebonden op de trekhaak, en moest en zou eraan geloven. Ik had het moment vakkundig uitgesteld tot ik echt niet meer ontkennen kon dat het zover was. Er valt niet te ontkomen aan het Hooggebergte.

Volgens mijn interpretaties van de Michelinvakantiekaart zou de klim van Chiavenna naar de Passo dello Splügen een luttele twaalfeneenhalve kilometer bedragen en me voeren naar zo'n 2113 meter. Langer dan alles wat ik daarvoor geklommen had, maar korter dan de draconische verhalen over de Mont Ventoux die je ter ore komen als je een beetje in fietsen geïnteresseerd bent. Na de kortste route van de Luik-Bastenaken-Luik tourversie moest dat best lukken.

Vanwege een zwetende middagtemperatuur betrekkelijk vroeg uit de veren, bananenyoghurt met muesli de mik in en de pedalen op. Een stukje afdalen en dan in het dorp rechtsaf. Om negen uur ’s ochtends worden de prille meters van mijn eerste klim in het geschiedenisboek van Vittorio Pontoni (“Was hij eerder begonnen, hadden we meer van hem gehoord.”) bijgeschreven.

In de eerste kilometer komt een renner me tegemoet. Knikt me toe. Pas op de top begrijp ik dat hij me eigenlijk moed toewenste.

Langs de kant van de weg vallen de kilometerpaaltjes me op. Hele kilometers schrijven ze hier Latijns, hectometers in oude, Romeinse cijfers. Ik denk even terug aan mijn lagere school. Het moet een van de eerste lessen aardrijkskunde geweest zijn, maar Juffrouw Emily sprak dus de waarheid. Het zal niet de laatste keer zijn dat deze tocht me klein zal doen voelen.

Ik draai en klim verder. Het bos beschut me voor de opkomende zon, het wordt maar niet warm. Ik klem me vast aan mijn stuur. Nu is dus het moment dat ik ‘het ritme’ moet zien te vinden. Ik tast een beetje in het duister en na een paar kilometer klimmen zit mijn mooie Mees voor het eerst niet echt lekker. Ik wip heen en weer en mijn voeten beginnen te slapen in de wielerschoenen. Dat heb ik al tijden niet gehad, de laatste keer was twee fietsen geleden.

Aan het begin van de klim heb ik mijn helm aan mijn stuur gehangen. Het piepschuim van het ding doet zijn naam eer aan en irriteert me mateloos. Kuthelm.

Klimmen, draaien, wrikken. Ik probeer nergens aan te denken en dat lukt me aardig. Een coll als een Boeddhistische stoomcursus. Ik passeer dorpen, huisjes, kapelletjes, tunnels. Tunnels... Niet over nagedacht. Volgende keer fietslampjes meenemen. Stikdonker in die dingen. Slecht wegdek ook. Slecht idee...

Meer bochten. Haarspeldbochten. Daar hebben we er in Velp welgeteld vier van. Dat vinden we aldaar al heel wat. Ik wist niks. Ik pak buitenbochten als buitenkansen, zoals ik leerde op televisie. In een lange tunnel haal ik de eerste fietser in. Een zwaar bepakte en bezakte lange afstandsfietser. Ik weet niet hoe ik het voor elkaar krijg, meer ik pers er iets van een groet uit. Trap voor trap verder, zes, zeven, acht, negen kilometer. Zo veel heb ik nog nooit achter elkaar geklommen. Ik ga het halen.

Zo rond de tien kilometer rijd ik Campodolcino binnen. Dit moet dat dorpje onder de top zijn, in de buurt van dat ene meer. Op het plaatsnaambordje lees ik in het voorbijgaan dat het dorpje op zo’n 1062 meter hoogte ligt. Mooi, denk ik, nog zo’n 100 meter klimmen in twee kilometer. Dat wordt een eitje.

Morgen deel II.

Inspiratie.

2009-09-08T00:10:00.005+02:00

Volg deze man en geef hem geld. Hij is het zoveel meer waard dan l'Oreal.

THAT's the question.

2009-09-03T12:09:00.002+02:00

Vacancione.

2009-09-02T16:46:00.006+02:00

Ik was even op vakantie. Hier grillt Il Principessa een kip boven het vuur. Let vooral op het prachtige kampeergestoelte.

Ginuwine.

2009-08-12T09:37:00.003+02:00

Gelukkig, hij leeft nog. Niet dat het veel voorstelt, toch een geruststellende gedachte.

Tweet op de Week.

2009-08-04T19:33:00.003+02:00

1: Une moustique m'a pique dans ma paupiere.

2:AH bekent eindelijk kleur, maar nog niet helemaal.

3: Een standpunt van mijn nog op te richten Politiek Correctie Partij: minder blauw op de Amsterdamse straat.

3.2: Herstel, dat moet zijn de 'Politiek Correcte Partij'. Incorrecte spelling bij de eerste bekendmaking: onbetaalbaar.

4: Stickz die zijn toehoorders vroeg om even niet te Twitteren typeerde voor mij de sfeer op RawRhythm vrij nauwkeurig.

5: Het gaat wel goed he met dat Appelsap. Je ziet het overal op Twitter.

De nieuwe fiets, deel II.

2009-08-04T00:11:00.002+02:00

Een hele grote zal ik nooit meer worden. Shirtje recht trekken en met de vingers naar de hemel als eerste over de streep zal zich – net als vroeger – slechts in mijn fantasie afspelen. En toch, als ik op mijn nieuwe fiets stap, ben ik even de snelste van de wereld.

Ik mocht kiezen wat voor kleur hij moest krijgen. Kreeg een kleurenwaaier in mijn knuisten. Pik er maar een uit. Even het daglicht inlopen. En waaieren maar, als een zonnekoningin op een hete Franse zomerdag. Lichtroze, matte lak, met veel zwarte elementen. Ik geef toe, eigenlijk zou de beslissing moeten zijn of ik er Shimano of Campagnolo op laat monteren, maar daarvoor vertrouwde ik op de kennis van de vakman. Van communicatie heb ik nou eenmaal een tandje meer verstand.

Drie weken wachten, als op een taart die maar niet gaar worden wil. Dan toch een belletje, vlak voor zijn vakantie nog ijverig met de sleutels in de weer. Een dinsdagmiddag, ergens in juni. Even terug naar dat cadeau voor om en nabij mijn achtste verjaardag. Naast het huis stond hij, een Piet Pelle. Niet lichtroze was hij, beige, maar het sentiment was hetzelfde.

Het is de mooiste rib uit mijn lijf.

Klein, klein jongetje.

2009-08-03T00:17:00.003+02:00

Brandweerman, wie wilde het niet worden? Ik kan het me eerlijk gezegd niet meer herinneren, maar toen ik een tijdje terug in een Franse film een brandweerman zag kon ik me ineens weer voorstellen dat het ooit wel zo was. Dat had niks te maken met vlammen, hard rijden door de stad en het redden van baby's uit onmogelijke situaties, maar heel ordinair met een stuk kleding. Sowieso heten brandweermannen in het Frans overigens 'Sapeurs-Pompiers,' wat voor mij persoonlijk überhaupt mooi klinkt. Maar het ging dus om een trui. Zo een om in te wonen. Ze verkopen hem op de site, kost maar € 49,-. Helaas alleen nog maar in maat L en aangezien ik geen afgetrainde Sapeur-Pompier ben, ben ik bang dat ik daarin verzuip en de brandweermannen me moeten komen redden. Mocht je ooit dus in een twiedehans winkeltje tegen zo Pull Col Cheminée aanlopen, maak je me er als een kind zo blij mee. Let trouwens op de stoere houding van het productshot.

Tweet op de Week.

2009-07-28T22:12:00.002+02:00

1: RT @Habbekrats: Du Evolutie van 'n Nigga, Du Docu: http://bit.ly/U0Os3

2: Een meisje in de trein noemde me zojuist "meneer". Het valt niet meer te ontkennen: mijn leven heeft een aanvang genomen.

3: Heuvelop iemand eruit rijden is een van de geneugten des levens. Lang leve de Posbank.

4: Kom op de zolder van m'n ouders dit schietgerei tegen dat ik vroeger heb geknutseld. Met verwisselbaar magazijn.

5: Classic, Jan Smit pompt sranang: http://bit.ly/12RndP

Du Evolutie van 'n Nigga.

2009-07-20T14:56:00.003+02:00

Jim en Steffen reisden mee met Kempi naar Curacao en alles waar ze mee terugkwamen was deze documentaire. Juist uit:

De gifbeker moet leeg.

2009-07-20T01:22:00.003+02:00

Natuurlijk, hoe kan ik mijn MySpace vergeten? Met nog twee andere hits. Vooral Frango heeft veel potentie, als je het mij vraagt.

Een geheim voor jezelf.

2009-07-20T01:13:00.003+02:00

Het is in deze digitale tijden best knap dat sommige zaken uberhaupt geheim te houden zijn. Niet in de laatste plaats voor jezelf. Zo wist ik écht niet dat ik een cd uit had met singles enzo. Het is nog niet eens 'slecht' te noemen. Ik kan alleen met geen mogelijkheid meer herinneren in welke taal ik deze hit heb opgenomen, maar snap ineens wel waarom ik vroeger van mezelf ook alweer op accordeonles moest. En nu allemaal:

Tweet op de Week.

2009-07-20T00:39:00.004+02:00

Een nieuwe rubriek: vijf Tweets uit de afgelopen week van @victordponten die iets minder vluchtigheid verdienen dan de dagelijkse stroom aan berichten:

1: "RT @JuliusPonten: Ooit had mijn overgroot vader zeg maar super opa uit frankrijk hier een paraplu winkel."

2: "Stukje Nederlandse muziekgeschiedenis in een Frans-Marokkaanse film."

3: "De bodem is bereikt: een fitness voor kinderen. We zijn definitief gek geworden. Niet in Japan, in A'dam-West."

4: "Ik wil een kiepbed dat me gewoon om zeven uur uit bed zet met een welgemeend "Ok daog!""

5: "Het nieuwe Habbekrats logo is zojuist gearriveerd."

Go Fast Connexion.

2009-07-17T11:11:00.005+02:00

Nam hier net pas de tijd voor, en ook al is mijn Frans niet toereikend, het is wederom intrigerend. Zoals ik in Wat Anders laatst al zei, ik vind de manier waarop Kourtrajmé met clichés speelt master.

GO FAST CONNEXION BY KOURTRAJME
Geüpload door Kourtrajme_Productions. - De allerlaatste nieuwscontent.

Those were the video days.

2009-07-16T12:39:00.004+02:00

Ik zit de laatste tijd op een behoorlijke nostalgische tip:

Net uit de winkel.

2009-07-14T18:29:00.002+02:00

Zeeliefhebbers.

2009-07-09T09:02:00.005+02:00

Vorige week vrijdagavond was ik op een korte Tour d'Art door Holland. Een kleine artistieke inhaalslag in de vorm van twee kunstzinnige vliegen in één klap: dos eindexamenexpos in een enkele avond. Eerst was het de KABK, daarna de opening van het Piet Zwart Instituut. Het PZI is een Postdoc van de Willem de Kooning (WDKA) waar ze 'media designers' opleiden. Zoals bijvoorbeeld Timo Klok, bekend van en van. In Den Haag kwam ik voor Roman Stikkelorum, bekend van en van.

Het PZI was, zoals je mag verwachten, aangenaam experimenteel met hier en daar voor mij aangenaam toegankelijke uitkomsten. Zoals dat van Sauli Warmenhoven en dat van Serena Williams (niet die ene van die andere).

In Den Haag kwam Studio Vruchtvlees heel behoorlijk met hun strak witte ruimte, mooie prints en netjes werk, net als een aantal andere jaargenoten. Het niveau van de KABK is over het algemeen altijd wel hoog. Soms wat blasé (met name grafisch) maar nooit onder de maat. Vaak vooral al heel erg ontwikkeld.

Erg in het oog springen deed fotograaf Hugo Schuitemaker met zijn project Zeeliefhebbers. Onder het motto 'Fotografie is een middel, geen doel' vertelt hij met Zeeliefhebbers het verhaal van vissers die met liefde en aandacht hun vak uitoefenen en koppelt dat aan een zeer 2009 consumenten initiatief. Zeeliefhebbers blijft namelijk niet alleen maar een eindexamenproject, maar wordt als het even kan doorgezet. Het concept: Hugo portretteert met regelmaat vissers aan het werk. Daarvan maakt hij een fotoboekje dat je samen met door de vissers in het boekje gevangen vis kan afnemen. Het verhaal als onderdeel van het product, dus. En verse vis. De presentatie op de Academie van de eerste drie boekjes maakte het helemaal af: geen dure afdrukken op grote platen aan de muur, maar boekjes als vis in van die stinkende witte bakken. Op de gang. Eén voor € 2,-, drie voor € 5,-.

Daar hou ik van.

Mooi medium.

2009-07-09T01:02:00.006+02:00

Als je mij vraagt welk medium ik zou meenemen naar een onbewoond eiland, dan zou ik twijfelen tussen boeken of een radio. Beide bevatten een essentie die ik weerzinwekkend aantrekkelijk vind. Het zal mijn oude geest wel zijn, maar ik ging al vroeg hard op Radio 1, vooral de on-pointness van de verslaggevers tijdens het Radio 1 Filiaal. Eerder daarvoor waren het de Magic Friends (vriendjes?), maar ook de Breakfastclub en Heksennest (weet u nog, met dat spel met de landkaart?). Dutch Masters, sowieso en later was ik in de gelukkige positie dat we met Habbekrats geregeld te gast mochten zijn in menig radiostudio. Dat was leuk, maar echt leuk werd het gister pas. Toen mocht ik met Vincent Patty alias Jiggy Djé drie uur radiomaken omdat Venz op vakantie was.

Het was leuk. Hopelijk niet de laatste keer.

Planet Farce.

2009-07-09T00:06:00.006+02:00

Mensen die mij kennen zullen weten dat ik me zo nu en dan kan opwinden over dommigheid. Domme dingen zijn niet alleen een enorme tijdsverspilling maar vooral ook zonde van de tijd. En als het domme dingen zijn die ook nog eens inspelen op een volks sentiment, dan wordt de terrorist soms bijna in me wakker (leest u mee, AIVD?)

Zo ook afgelopen zaterdag. Tijdens het Rondje Hoep viel mijn oog op een bord langs de kant van de weg, ergens tussen Waver en Oudekerk. Het was zo'n bord waarvan je er wel meer ziet: twee latten in een weiland met een plank ertussen. Soms een bouwbord ('Hier verrijst een kansloos project'), soms een amateuristisch commerciële boodschap ('Hier aardbeien te koop').

Dit keer moest ik de boodschap even op me laten inwerken. Het bord:

Aangezien ik op dat moment goed was voor zo'n 35 kilometer in het uur, duurde het nogal wat meters voor ik begreep wat dit was. Om te geloven wat ik dacht, besloot ik de heilige gemiddelde snelheid even aan de kant te schuiven en mijn ogen nogmaals de kost te geven. Handen naar de remmen en rechtsomkeert dus.

Wat schiep mijn verbazing? Voor degenen onder u die geen foto's kunnen lezen, op het bovenstaande bord staat de tekst: '20.000 kg CO2 wordt hier vastgelegd'.

Ik kan je zeggen, dat bord legt iets heel anders vast. Het legt namelijk ragfijn de vinger op de zere plek van de klimaatlobby (tot wiens meer intelligente variant ik mezelf overigens gaarne reken).

Het bewuste bord staat aan de Ronde Hoep, een gebied waarin volgens Wikipedia sinds 1100 al iets van akkerbouw gebezigd wordt. Al die eeuwen is er dus al sprake van begroeiing. Begroeiing betekent het verwerken van CO2. Die 20.000 kg CO2 waarover op het bord gerept wordt, werd dus al vastgelegd vér voordat er ook maar enigzins sprake was van industrialisatie, laat staan van een overschot aan uitstoot van schadelijke stoffen.

Het plaatsen van dit bord is dus niets anders dan symboolpolitiek. Marketing. 'Een stukje PR voor de boer'. Of gewoon smerig commercieel inzicht. En zo is er wederom een nieuwe manier gevonden om de landbouw te subsidiëren. Iedereen die ook maar iets doet met gras, bomen, bloemen of van mijn part korstmossen, kan dat tegenwoordig dubbel exploiteren onder het mom van 'compensatie'. Kennelijk. Dat toont dat bord wel aan.

Schandalig. Echt schandalig.

Hoeveel geld gaat er op aan dit soort kortzichtige, misplaatste en nutteloze 'oplossingen'?

Welterusten meneer de President.

So long, MJ.

2009-06-27T12:25:00.003+02:00

Een échte fan ben ik nooit geweest. Aan mijn handen geen witte handschoenen. En geen handen in het kruis. Een moonwalk krijg ik niet uit mijn harkerige benen. Maar de Seen Michael Jackson Special gisteravond in Paradiso ging wel diep. Stiekem ken je toch al z'n liedjes. Is zijn invloed op je leven, zonder dat je het weet, toch best groot.

Hoe bijzonder is het dat er bij je overlijden wereldwijd feestjes worden gevierd? Als eerbetoon, niet als opluchting, uiteraard. Alhoewel, ik kan me voorstellen dat Michael Jackson zijn geluk niet op kan in de hemel. Als die er is. En het dus toch een opluchting is. Voor hem. Voor ons. Voor altijd.

Wat nooit zal verdwijnen is zijn nalatenschap. Zijn muziek, waarmee je met gemak een volledige avond Paradiso kan laten bibberen in de Amsterdamse klei. En zijn visie op de muziekindustrie die hem maakte tot King of Pop. Denk er over na. Nog voordat het begrip 'convergentie' in zwang kwam in de mediawetenschappen, had hij het al geperfectioneerd.

Luister en kijk hieronder naar We Are The World, in 1500 stemmen.

So long, MJ.

Straatpromotie.

2009-06-20T14:46:00.003+02:00

Het Hamas streetteam heeft Amsterdam-Noord op slot. Dat je het weet.

Canta garage.

2009-06-15T22:06:00.013+02:00

Wij kantoren alweer bijna een jaar op de Weesperzijde, naar alle tevredenheid. Vanmiddag was het wel even vervelend, maar in de regel is het een erg rustique stuk Damsko. Met onze Jiddische naam zitten we daar dagelijks naast de El Kabir Moskee een voorbeeldig voorbeeld van de integratiepolitiek te zijn. Kesselskramer had het kunnen bedenken.

We hebben een huurbaas die een stel plastic nepkloten onder de trekhaak van zijn gigantische Amerikaanse pick-up heeft gehangen.

Op vrijdagmiddag staat de stoep vol met oude, jonge, hippe, stramme, soepele en frivole Moslims die gaan bidden.

We hebben een pakketpostbode die met een grappig Afrikaans accent (ik weet dat zoiets niet bestaat) pakketjes bezorgt.

Er stond laatst heel vroeg in de morgen een vrouw op onze stoep die dacht dat we een tweedehands winkel waren en ons haar bureaustoel wilde verkopen.

En soms stopt er ietsje verderop een grote witte vrachtwagen. Dan staan er in mum van tijd een handjevol Canta's naast de laadklep en barst er een gesleutel los waar ze op Fort Boyard nog wat van kunnen leren. De eerste keer dat ik het zag moest ik een paar keer kijken, maar het was het echt: een rijdende garage. Canta op de laadklep, omhoog met dat ding en repareren maar. Wieltje eraf draaien, motor checken, het kan allemaal. Tokkies ernaast, met die lelijke truien van ze, het plaatje is compleet.

Zo'n buurtje dus, de Weesperzijde.

Pompomp.

2009-06-15T09:53:00.004+02:00

Uphill panache, zou ik willen zeggen. Afgelopen zaterdag op de Eyserbosweg, zo rond tien uur in de ochtend. Het was nog maar het begin. 150 kilometer was best ver, maar smaakte naar meer. We eat Kip for breakfast!

Weerbericht.

2009-06-10T09:05:00.003+02:00

Gister was best een druk dagje, maar bij het rennen van de ene naar de andere plek liepen Sef en ik tegen het onvermijdelijke aan: het weerbericht van AT5. Als ze je vragen om dat te presenteren, dan kan je het natuurlijk niet laten om dat te doen. Dat is iedereen aan zijn stand verplicht. En ziedaar, zo doe je dat dus:

Bekijk hem via de klik.

Hoe vertel je het je ouders.

2009-06-02T11:47:00.003+02:00

Kunstenaar zijn is niet het meest makkelijke beroep op aarde. Ten eerste moet je van alles bedenken. Daarna moet je dat maken (voor sommigen, die hebben het wellicht iets makkelijker, is dat één proces). Om te maken wat je hebt bedacht, moet je in veel gevallen vervolgens langs allerlei loketten om het maken mogelijk te maken. Als je het dan gemaakt hebt, moet je zorgen dat je werk in galerieën of musea komt te hangen om het als kunstenaar te maken.

En dan, als dat een beetje gelukt is, dan mag je het ook nog 's gaan uitleggen aan je ouders.

"Hoe vertel ik het mijn ouders" is een leuk programma-idee van Sander Plug & Lernert Engelberts. Je kunt het bekijken via Limboland.tv.

De definitie van een proleet.

2009-05-29T20:42:00.002+02:00

Zojuist terug van een rondje Uithoorn - Ronde Hoep Oost.

Op de heenweg wind mee, op de terugweg wind tegen. Zoals het hoort.

Iedere aardbewoner die ook maar ooit een kilometer tegen de wind in heeft moeten stoempen, weet dat je van zo'n inspanning niet alleen gaat zweten maar dat ook de speekselproductie behoorlijk op gang komt. Laat staan als je op een racefiets zit en hard wilt rijden.

Als je nog nooit tegen de wind in hebt gefietst, dan is er ongetwijfeld wel een andere fysieke inspanning voorgekomen in je leven met diezelfde fysiologische reactie.

Bij het binnenrijden van Ouderkerk aan de Amstel, werd het me teveel en fluimde ik er wat uit. Aan de linkerkant. Mijn hoofd draaide de fluim achterna en in een ooghoek zag ik nog net een bordeauxrode Jaguar tegen het vocht aanrijden. Kan gebeuren. Niks aan de hand.

Denkt de normaal denkende mens.

Zoniet de bestuurder van deze bordeauxrode Jaguar.

Hij haalt me in. Stopt heel langzaam en wacht bij een splitsing op me. Nietsvermoedend rijd ik aan de rechterkant langs de auto. Hij heeft het rechterraampje laten zakken, waarschijnlijk met dezelfde luie vinger die net nog in zijn hoogblonde shotgunseatmeubilair was rondgegaan.

In het voorbijgaan rijd ik op mijn beurt tegen een gefrustreerde kreet aan. "Had je het tegen mij?", of iets in die trant. Je kan je er iets bij voorstellen, me dunkt.

Ik besluit er niet op in te gaan en pedaal door.

Waarom is deze man een proleet?

1) Hij gaat op vrijdagavond met zijn wijf een stukje rijden in zijn Jaguar.
2) Hij heeft nog nooit gesport, maar waarschijnlijk altijd met zijn luie reet op een (auto)stoel gezeten.
3) Hij gaat ervan uit dat een fluim per definitie tegen hem is gericht. Ook in de most unlikely situation zoals hiervoor geschetst.
4) Hij voelde de noodzaak om daarvoor een rood aangelopen en duidelijk aan inspanning onderhevige wielrenner tot de orde te roepen op een zeer primitieve en inefficiente wijze.

De mensheid zal aan domheid en testosteron ten onder gaan.

Trui.

2009-05-22T20:32:00.000+02:00

Ik vond deze wel de moeite waard. Niet de € 350,-.

Hoopla.

2009-05-20T12:40:00.004+02:00

Nee, ik ga het hier niet hebben over Phil Bloom en die scene met die krant. Dat programma was namelijk met de 'oe', van Oerend Hard (classic clip, trouwens). Dit gaat over Hoopla, dat deksels inspirerende boek van Crispin, Porter + Bogusky. Een boek dat al vol vervelende psychologische slimmigheden en mindgames zat, maar via de Twitter van Alex Bogusky kwam ik er zojuist achter dat er nog iets in verscholen zit. Letterlijk. Een aardappelschilmes bood uitkomst. Ik blij dat het waar was. Nu nog lezen of het ook een goede reden was om dat boek te verkrachten. Les geleerd: hoe je een boek relevant houdt. Thanks Alex!

Jarig.

2009-05-05T10:14:00.002+02:00

Volgende week word ik alweer 28. Ik denk dat ik het dit jaar niet ga vieren, maar mocht je me toch een cadeautje willen geven dan maak je me hiermee voor een schamele € 1.500,- best gelukkig.

Big up naar Maurice voor deze.

2009-05-05T09:33:00.000+02:00

Yes-O.

2009-05-04T16:31:00.005+02:00

Ik zat laatst op YouTube. In een vluchtige blik dacht ik Obama te zien, maar het was Yes-R. Ik dacht, waarom ook niet?

Ps. Let op de gebruikersnaam van de persoon die het videotje op YouTube plaatste.

Top Shottas.

2009-04-28T10:48:00.002+02:00

De verstokte Republikein in mij kan het nog best opbrengen om morgenavond in Bitterzoet een feestje te vieren. Dat komt natuurlijk om we er zelf achter zitten, door die harde flyer en omdat ik de morgen daarop afreis naar de stad waar ze ooit monarchen onthoofdden. Paris. Lijst? Reageer.

Ze komen eraan.

2009-04-27T17:17:00.005+02:00

De Europese Verkiezingen komen er aan en zodoende werd er weer zo'n bord voor mijn deur geplaatst dat posterplaktechnisch traditiegetrouw door de SP werd ontmaagd. De campagne van deze partij uit Oss deed mijn door Europa gevoede haren te berge rijzen. Welke campagne? Deze campagne:

Ik kon het niet laten.

Ook meedoen? Mail me en ik stuur je de pdf. Printen en plakken.

Vampierlala.

2009-04-27T08:37:00.003+02:00

Gisteravond was ik naar Let The Right One In, een aanstekelijke Zweedse film over een vampierenmeisje. Ziehier de trailer.

Typisch stukje trailersnijderij weer dit, want die film is helemaal niet zo eng als de trailer doet vermoeden. Anders had ik hem nooit uitgekeken. En dan had ik ook niet halverwege mijn telefoon uit mijn zak verloren en had ik die niet naderhand in het stikdonker op de tast moeten zoeken en had ik mijn rechter ringvinger niet geprikt aan een scherp stuk plastic en was ik dus ook niet met een toepasselijke bloedsmaak in de mond Kriterion uitgelopen. Leuke film, een innovatie op een vrij vastgeroest genre.

Heus waar.

Droste.

2009-04-24T12:04:00.002+02:00

Ik stuitte net op een vreemd beeld. Madurodam op Google Maps. A matter of scale.

Dansen met Fransen.

2009-04-24T09:22:00.001+02:00

MEME PAS FATIGUE
Geüpload door sixonine

Doe mij een Parooltje en een Breezer Ananas.

2009-04-22T00:08:00.001+02:00

Kan ik verder niet al te lastig over doen:

De Symphatie van de Weg.

2009-04-21T23:53:00.004+02:00

Sinds afgelopen zaterdag ben ik officieel onderdeel van het internationale netwerk der wielrennerij. Dat is een eervol iets en ik had het pas in de gaten nadat de plechtigheid achter de rug was.

Ik ben nergens lid van geworden. Ik heb geen kek nauwsluitend kostuum gekregen (dat had ik al). Ik heb er alleen een stukje voor tegen de wind in hoeven fietsen.

Zaterdag woei het nogal flink, voor een lentedag. Op het rondje Amsterdam, Uithoorn, Waver, Oudekerk, Amsterdam had ik tot Uithoorn fiks de wind in de rug; vliegenierstijl. Zo gauw ik mijn voorwiel echter in de richting van Waver draaide, trad ik een constante frontale botsing met lucht tegemoet. Energiereep erin, tanden op elkaar en niet zeuren. "Mijn vlak land".

Halverwege Waver voegde de weg uit Mijdrecht zich bij me door middel van een T-splitsing. Of eigenlijk reed ik tegen de weg van Mijdrecht naar Waver aan.

Bon.

Ik moest links afslaan en vanuit Mijdrecht zag ik een oranje puntje bewegen. Een andere renner.

Geruime tijd kwam hij nader noch verwijderde hij zich van me. Hij bleef gewoon steady op een metertje of dertig achter me hangen. Tot hij plots in m'n wiel zat. En bleef zitten. Ik stoempen in de wind, nog enigzins tempo proberen te rijden, maar oranje was niet de kleur van overnemen die dag.

Op een gegeven moment ging ik me ergeren. Je houdt iemand toch uit de wind. Alsof je buurman zijn auto aan die van jou koppelt en meelift naar Maastricht. Dat is leuk tot Breukelen maar daarna moet het wel een beetje afgelopen zijn.

Bij het binnenrijden van Ouderkerk (inderdaad, ook na Waver bleef hij gewoon hangen, alsof ik z'n knecht was, bij Toutatis!) dacht ik hem er even af te sprinten, met het plaatsnaambordje als eindstreep.

Ik schakelde mis en kwakte bijna op het asfalt.

Het oranje puntje kwam naast me fietsen, vroeg of alles ok was en bedankte me voor het splijten van de wind. Hij had er doorheen gezeten en het was prettig fietsen in mijn slipstream. Hij wees me de les over mijn schakeltechniek.

Daarna scheidden onze wegen.

De Beste Site van het Internet.

2009-04-21T23:28:00.003+02:00

Het is niet omdat ik in Arnhem geboren en er vlakbij getogen ben. Het is gewoon omdat het de allerbeste site van het hele godvergeten internet is. Deze site is zo web 0.0 dat hij nooit achterhaald zal zijn. Deze site bewijst waarom het internet wel degelijk een zegen kan zijn, ook al vervloek ik het vaak. Het is een ouderwetse benadering van een nieuwerwets medium en daarom is het gewoon de allerbeste out there. Ik heb het al een keer heel veel eerder gezegd, maar ik denk dat ik het gewoon elk jaar een keer ga doen. Blijf vooral rondklikken, hoe meer je leest, hoe beter hij wordt. De Arnhemse Fijnhouthandel mensen, better recognize. Webby, volgend jaar? En het jaar daarop? En het jaar daarop?

Pirandello.

2009-04-21T22:23:00.003+02:00

Twee weken geleden werd ik door Il Re, de vader van La Principessa, geïntroduceerd in de wondere wereld van Luigi Pirandello. Als je - net als ik tot twee weken terug - nog nooit van hem hebt gehoord, het is een briljante Sicilliaan die leefde eind 19e, begin 20e eeuw en zonder wie Charly Kaufman waarschijnlijk hele andere scripts zou schrijven. Neem bijvoorbeeld de eerste zin van het korte verhaal 'De tragedie van een personage' (hier gepubliceerd zonder toestemming behalve die van mezelf):

Het is een oude gewoonte van me om elke zondagmorgen de personages van mijn nog te schrijven novellen te ontvangen.

De rest moet je zelf maar eens lezen.

De laatste Brakke Zondag?

2009-04-16T13:53:00.005+02:00

Ja, dat is jammer. Dat de Brakke Zondag alweer een laatste editie krijgt. Awel, laatste, dat valt wellicht nog te bezien, meen ik. Maar in elk geval de Brakke Zondag 'Oude Stijl'. Maakt een mens benieuwd naar de 'Nieuwe Stijl'. Noem het 2.0, zo u wilt. In elk geval is het aanstaande zondag dus een editie voor in de geschiedenisboekjes, schrijft u mee?

ZONDAG 19 APRIL om 16:00

BRAKKE ZONDAG @ DE BRAKKE GROND, A'DAM

Wat is er mis met abortus, hiv/aids, natuurrampen en het verspreiden van de pil onder hordes mensen? Al deze maatregelen zijn juist uiterst effectief voor het terugdringen van de wereldbevolking het grootste wereldprobleem. Aan het slot van dit seizoen vol rampspoed komt de Brakke Zondag eindelijk tot de kern: het schreeuwend overschot aan mensen. Met minder zouden alle eerder dit seizoen besproken rampen zich niet, of mindere mate, voordoen. De Brakke Zondag schetst waar dit doomscenario van een immer zich voortplantende mensheid zal eindigen en vraagt zich af hoe we de aardkloot kunnen redden.

DE ALLERLAATSTE BRAKKE ZONDAG OUDE STIJL DUS WEES ERBIJ!

DATUM: Zondag 19 april 2009, 16h00
LOCATIE: de Brakke Grond, Nes 45, Amsterdam (bij de Dam)
KAARTJES: € 7,00
RESERVEREN: (020) 626 68 66 of www.indenes.nl
MEER INFO: www.brakkegrond.nl - www.brakkezondag.nl

Vandiedingen #4

2009-04-15T10:24:00.005+02:00

Soms zie je van die dingen waarvan je denkt: "Waarom is dat niet eerder bedacht". In de serie 'Vandiedingen' archiveer ik van die dingen.

#4: de NVRDSTAPE door SPACENVDRS DESIGN

Als een zweefmolen.

2009-03-31T22:07:00.009+02:00

Er zijn van die dingen waarvan je je hele leven afvraagt hoe het zou zijn. Soms zijn dat - in wezen - vrij simpele dingen. Neem bijvoorbeeld zweefvliegen. Zoals waarschijnlijk wel duidelijk, groeide ik op in Velp. Niet ver van Velp ligt Terlet, een zweefvliegveld. Als ik dus in het weekend als boy scout door de bossen of als tweede honkman over het honkbalveld van ESCA dartelde, zag ik die witte vogels altijd hoog in de lucht rondjes draaien. Rondjes draaien. Rondjes draaien. En dan wilde ik dat ik in zo'n witte vogel zat.

Soms kun je echter blind zijn voor de mogelijkheden die voor je neus liggen.

En dus klom ik nog nooit in zo'n ding.

Tot twee weken geleden. Twee weken geleden werd ik gekatapulteerd alsof ik een steentje was. Als een papieren vliegtuigje hoog de lucht in. En ja, ik mocht ook zelf vliegen. Dat was eng, maar gaf ook een bijzonder machtig gevoel. Aan de ene kant het besef dat je geen flauw idee hebt wat je doet, aan de andere kant een uitzinnig juichende stem in je hoofd.

"Ik vlieg! Zelf!"

Ik kan het je aanraden.

Kanttekening.

2009-03-31T21:34:00.006+02:00

Het mag dan wel lente zijn, dat geldt niet voor iedereen. Wat een pareltje van Teemong en Fresku. Zowel visueel als inhoudelijk. Onder de indruk als een stempelkussen.

Doe 's even enter.

2009-03-31T18:12:00.004+02:00

Het is lente en het lammetje in me wordt wakker. Ik was even ziek, maar moet zeker weer naar buiten. Vorig jaar vertelde ik op deze plek over een uitstapje van de vier vrienden uit Rotterdam naar het verlaten maar daarom niet minder pittoreske eilandje Tiengemeten. Dat was precies bijna een jaar geleden en dus wordt het tijd voor een rebound.

Vanuit het ziekbed toog ik dit weekend op zoek naar een waardige opvolger. De zoekcriteria: het moet ver weg zijn en je moet er normaal niet heen gaan. Beter nog: het zou het ingrediënt moeten kunnen zijn van een - niet door Thijs Reumer geregisseerde - roadmovie over vier vrienden. En zo stuitte ik op het 'Zompen en Klompen Museum' in - heus waar - het plaatsje 'Enter'. In Overijssel. Zelden zal een plaatsnaam zo geherdefinieerd zijn.

Aanschouw het zelf: druk Enter.

Andere klanten kochten ook...

2009-03-30T14:35:00.006+02:00

Wat hou ik toch van het internet. Zo kan je zien dat mensen die een zonnecel van 9 volt en 100 ma kochten, ook een rol loodvrij soldeer in hun winkelwagentje sodemieterden. Dat je het weet.

Aye

2009-03-27T09:38:00.003+01:00

Jim, Sef, Steffen en Dio togen naar New York en kwamen terug met deze lousy video. Vanwege de vermaarde insluit-policy van Universal kan ik je op deze plek een gare rip aanbieden. De 'high-res' versie vind je hier. Props naar Menno Kluin voor zijn back up in de Appel.

Was het maar herfst.

2009-03-27T09:23:00.006+01:00

Dan was het tijd voor deze. Ik wacht al zo lang op deze film, ik lijk Tim van Di-rect wel. James Gandolfini, Chris Cooper en Forest Whitaker in grote rare pakken, Lance Acord aan het oculair en Dave Eggers achter de typmachine, aangespoord door Spike Jonze aka la grande source d'inspiration. Bon, die trailer had u wellicht elders al gezien, maar onderstaande foto misschien toch niet. Alleen daar kan ik al een week op vooruit. De hoeveelheid gedachten die hierbij opborrelen. Een woord: master.

Tha Rillness

2009-03-23T18:11:00.003+01:00

Go practice your B-Boy stance.

Buma in z'n zak.

2009-03-22T22:27:00.004+01:00

Daar gaat hij. Nadat er jaren over werd gesproken is het dan eindelijk zover. Het Buma Stemra formulier is de deur uit.

Dichten.

2009-03-18T09:43:00.003+01:00

In 2002 werkte ik drie maanden als usher bij Tuschinksy. Ook schreef ik toen zo nu en dan nog wel eens een gedichtje. Dat zou ik weer vaker moeten doen. Tijdens een shift in die prachtige centrale hal van het filmpaleis aan de Reguliersbreestraat, had ik de volgende observatie:

WEG?

Een man met straatvrees in Tuschinsky

bestelt een taxi aan de bar.

De man naast hem vindt hem eng, wil hem weg,

want hij staart zo raar.

Licht gebogen, donkere ogen.

Weggedoken in een grote jas.

Zijn capuchon bewaart hij voor buiten.

Inderdaad een eigenaardige man.

Maar weg?

Schuchter schuifelt hij naar een stoel.

Dwangmatig blijft hij op de rode stroken

van het tapijt.

Bang voor de dood?

Voetje voor voetje naar de veiligheid

van de zijlijn.

Wat een moed.

This is were I belong.

2009-03-16T19:08:00.006+01:00

Hier wil ik wonen. Wat een huis...

Lag het maar in Frankrijk.

Casting.

2009-03-09T10:16:00.006+01:00

Inmiddels net iets meer dan een jaar geleden maakten we voor Het Parool een campagne voor een ledenwerfactie waarbij abonnees een Fiat 500 konden winnen. Het idee voor de campagne was gebaseerd op de gedachte dat je als Amsterdammer een beetje Italiaan moet worden om zo'n moderne klassieker met een beetje fatsoen te pompen. Daarom was de campagne in alle uitingen een cursus "Italiaans voor Amsterdammers". We maakten een serie commercials geïnspireerd op de old school taalcursusvideo's. De commercials plaatsten we, uiteraard, allemaal in een duidelijk Amsterdamse setting.

Taalcursussen zijn altijd geconstrueerd rondom de dagelijkse praktijk. Vragen als "Hoe koop je een appel?" en "Hoe vertel ik dat mijn tv kapot is?" komen dan aan bod. In de krakkemikkige uitvoering worden de verschillende rollen in deze scenario's altijd gespeeld door dezelfde acteurs die gecast lijken door een castingdirector met een goed gevoel voor willekeur.

Voor de vier filmpjes hebben we dat castingbeleid proberen na te bootsen door Jarrod en Lise te casten. Een Nederlander met Antilliaanse roots en een oer-Hollandse deerne uit Zuid-Limburg. Dat zag er ongeveer zo uit:

Maar, zo blijkt, je kan wel proberen en denken dat je de willekeur van de realiteit goed benadert, in de praktijk kan het altijd gekker. Zie wat ik vond op de site van het Amsterdamse Parkeerbeheer.

Toll.

2009-03-08T10:26:00.002+01:00

Ik kan er niet precies de vinger op leggen, maar ik vind dit heel erg tof.

De prijs van naiviteit.

2009-03-07T13:03:00.004+01:00

Hij klopte op het grote raam en tuurde naar binnen. Jim deed de deur open en werd overspoeld door een spraakwaterval. Ik was aan het werk en ving wat warrige elementen op.

...Geld nodig...Parkeerwacht...Nu betalen...Niet genoeg cash op zak...Lenen...Je krijgt het terug...€ 30,-...Wielklem...

Jim veinsde empathie, voelde in zijn lege zakken en keek het kantoor in. Frieder riep direct al dat hij ook niks had. De man praatte nog wat. Ik liep naar mijn portemonnee en keek erin. Een blauwe rakker van 20 staarde me aan. In een impulsieve reactie trok ik hem eruit en propte het bankbiljet in de hand van de man. Hij begon direct te praten over dubbele bedragen die hij terug zou brengen en flessen rood of wit. Ik zei de man dat dat niet nodig was, maar schonk hem mijn voledige vertrouwen. De man dankte me en zette het op een lopen naar de hoek. Ik keek mijn € 20,- na en besefte hoe dom, naief, goedgelovig en geflest ik ben.

Een fractie van een seconde later besef ik me als klap op de vuurpijl dat ze in Amsterdam sinds een maand of wat geen wielklemmen meer zetten.

Same day, different outfit.

2009-03-04T09:43:00.003+01:00

Ook deze man viel me op, zo tijdens carnaval op het Onze Lieve Vrouweplein. Niet alleen door zijn pak, ook door de setting. Het was nog vroeg op de middag, de stemming zat er al wel in maar zoals je ziet liet de drukte nog even op zich wachten. Het beer had bij hem kennelijk al rijkelijk gevloeid. Zou hij ook aarbei plassen?

Ze Future.

2009-03-02T13:58:00.002+01:00

Bill Gates en kornuiten geven ons een blik in de toekomst. Als dit ook maar een beetje in de buurt komt - en dat geloof ik - is de toekomst aan de interactie-ontwerper. Ik denk dat ik me ga omscholen.

The truth.

2009-02-27T10:24:00.002+01:00

Foto: Valentijn Brandt.

We gaan ervoor.

2009-02-26T23:05:00.007+01:00

Maar waarvoor? Dat is de vraag. Ik stuitte zojuist op een voorbeeld van stupide beleid. Al jaren voert de NS een notoire ongezelligheidsstrategie door stelselmatig bankjes en zithoeken op stations te verwijderen. In ieder ons omringend land zijn stations meer dan verbindingspunten in een logistiek netwerk. Het zijn daar vaak ontmoetingsplaatsen met een sociale functie, waar gezoend, gevoosd en geflikflooid wordt alsof het de donkerste hoek in de kantine tijdens het schoolfeest betreft.

Hier doen we dat anders. Ook al is het woord 'gezellig' misschien wel Nederlandser dan het woord 'windmolen', gezellig is het op onze stations verre van. De enige poging tot fleurigheid die mij heugt zijn de bankjes op Amsterdam-Amstel en die haalde onlangs nog de krant wegens de niet al te hoge hufterbestendigheid. Overigens kan ik best begrijpen dat een mens enigszins agressief wordt van die truttige Ikea meets de bijna internationaal vermaarde kunstzinnige wansmaak van de NS.

Bon. Waar ging het om? Naast het verwijderen van bankjes, werden ook beschutte wachtruimtes beleidsmatig verwijderd. Kennelijk heeft iemand bij de NS zichzelf ooit tot taak gesteld de Nederlander wat hardvochtiger te maken en ons allen fijntjes in de tocht te zetten. Met als gevolg dat met de juiste wind Amsterdam-Amstel ook prima te gebruiken is als windtunnel voor wetenschappelijke experimenten.

Tegelijkertijd heeft de NS er de afgelopen jaren publicitair nogal op gehamerd dat ze misschien wel het groenste bedrijf van Nederland zijn. Reizen met de trein is minder slecht voor het milieu want de stroom waar de machines op lopen is deels duurzaam verwekt en de kaartjes die elk jaar € 0,20 duurder worden zijn gelukkig wel gemaakt van FSC gecertificeerd papier. Kortom: de natte droom van Al Gore.

Maar wat schetste nou zojuist mijn verbazing? En het klinkt misschien een beetje drammerig, idealistisch en tendentieus maar ik vond het echt een bloody shame: op Amsterdam-Amstel staan tegenwoordig electrische warmtestralers! Zeg maar een soort mega-onzuinige en zeer inefficiënte reuzegloeilampen. Gloeilampen, die energie slurpende dingen met wolfraam die per 2012 verboden worden. Dus eerst zet het groenste bedrijf van Nederland ons jarenlang stelselmatig collectief in de kou om vervolgens met deze zeer achterhaalde oplossing op de proppen te komen. Anno 2009! Ik heb er echt geen woorden voor. Hoe kun je zoiets goedkeuren? Welke managementlaag moet ik hiervoor met een rechtse directe van het neusbot beroven?

De Hardste.

2009-02-25T17:59:00.004+01:00

Ik was zondag in Maastricht. Het was hard. Vasteloavend is een goed feest, in Mestreech althans. Ik ben verkocht. Ik moet zeggen dat ik vond dat ik zelf hard kwam in mijn Lego outfit, waarover later meer, maar iedereen in die stad die dag - en die mensen doen echt moeite daar - werd afgetroefd door Starscream die ik op de valreep tegenkwam. De foto is van nogal matige kwaliteit, mijn nieuwe telefoon is een miskrijg, maar toch. Zie hoe goed. Hij vliegt bijna weg.